Bir ülkede adalet, yalnızca mahkeme salonlarında değil; vicdanlarda, sokaklarda ve devletin en üst kademelerinde de tecelli etmelidir. Çünkü adaletin olmadığı yerde güven olmaz, güvenin olmadığı yerde ise ne devlet ayakta kalır ne de toplum huzur bulur.
Bugün kamuoyunun vicdanını derinden sarsan bir soru ile karşı karşıyayız:
Adaletin başındaki isimlerden birinin dudak uçuklatan serveti…
Hakim, savcı ya da bir başsavcının maaşı bellidir. Yıllar süren meslek hayatı boyunca elde edilen kazanç da aşağı yukarı hesaplanabilir. Peki, milyonları aşan, hatta yüz milyonlarla ifade edilen bir servetin kaynağı nedir?
İşte mesele tam da burada başlıyor.
Bu soru yalnızca bir kişinin mal varlığıyla ilgili değildir. Bu soru, bir sistemin şeffaflığıyla ilgilidir. Bu soru, hukukun gerçekten herkese eşit uygulanıp uygulanmadığıyla ilgilidir. Bu soru, vatandaşın devlete olan inancının sınandığı noktadır.
Çünkü sıradan bir vatandaşın en küçük gelir artışı bile didik didik incelenirken, devletin zirvesindeki bir ismin serveti karşısında sessizlik hâkim oluyorsa, orada adaletten söz etmek zorlaşır.
Toplum şunu merak ediyor:
Bu servetin kaynağı nedir?
Yasal mıdır?
Şeffaf bir şekilde açıklanacak mıdır?
Eğer bu sorular cevapsız kalırsa, kaybedilen yalnızca bir tartışma olmaz. Kaybedilen, halkın devlete olan güvenidir.
Unutulmamalıdır ki;
Adalet yalnızca fakirin kapısını çalan bir mekanizma değildir. Adalet, güçlü olanın da kapısını çalabildiği ölçüde gerçektir.
Aksi halde hukuk, güçlüye kalkan; zayıfa ise yük olur.
Bugün gelinen noktada yapılması gereken çok nettir:
Şeffaflık.
Hiçbir makam, sorgulanamaz değildir. Hiçbir güç, hesap veremez değildir. Ve hiçbir servet, kaynağı açıklanmadan meşru kabul edilemez.
Çünkü adalet, sadece dağıtılan bir şey değil; aynı zamanda temsil edilen bir değerdir.
Eğer adaletin temsilcileri bile bu soruların gölgesinde kalıyorsa, o zaman asıl sorgulanması gereken şey bireyler değil, sistemin kendisidir.
Ve unutulmamalıdır:
Adalet bir gün herkese lazım olur.
