Toplumların vicdanı, süslü vaatlerle veya gücü elinde tutanların kibriyle ölçülmez; hakkın ve adaletin karşısında takınılan tutumla ölçülür.
Bugün geldiğimiz noktada iktidar sahipleri, "Eğer bu sistemi ve anayasayı değiştirmezsek, yarın başkaları gelir ve hepimizi haksız, hukuksuz sorgulamadan cezalandırır" diyerek bir savunma geliştiriyor. İnsan sormadan edemiyor: İyi de sizin bugün yaptığınız tam olarak bu değil mi? Bu açık çelişkiyi görüp de ses çıkarmayanlar, korkuyla veya çıkarla susanlar, mevcuda sessizlikle onay vererek meselenin bam noktasını koparmış durumdadır.
Üstelik bu duruma razı olan, "Bana dokunmayan bin yaşasın, rahatım bozulmasın yeter, en iyisi yine bu" kolaycılığına kaçan azımsanmayacak bir kitle var. Kendisi gibi düşünmeyenlere "Onlar da bana benzesinler" yüzsüzlüğünü öneriyorlar. Oysa parmaklarına bak; hangisi hangisinin aynısı? Yaradan ne diyor: "Biz insanları farklı dillerde, farklı düşüncelerde yarattık ki bir araya gelerek anlaşsınlar." Senin dinin, benim dinim diyerek insana zulmetmek yakışmaz. Bırakın insan konuşsun, düşünsün, özgürce ifade etsin.
Bu dünyalığı, geçici rahatı sonsuz adalete tercih eden o "aklı evvellere" söylenecek ibretlik bir tarih dersi var. Dünya tarihini bir yoklasınlar: Zülkarneyn’den Firavun’a, Hitler’e kadar bu dünyaya hâkim olmak isteyen kaç kişi amacına ulaşabildi? Zülkarneyn’in kıssası çok anlamlıdır: Öldüğünde kefeninin sağ kolunu dışarı çıkarttırıp mezara öyle götürülmesini vasiyet etmişti. Vatandaşları bir alime sorup manasını öğrendiklerinde alınan ders açıktı: "Bu dünyaya eli boş geldim, koskoca dünyaya hükmetsem de yine eli boş gidiyorum!" Kimse dünyanın yoldan çıkaran fani cazibesine kapılmasın. Fani dünyalık için hakkı ve geleceği satanların yaptığı; Anadolu deyimiyle "dul kadını kız ile berdel etmekten" farksız bir akılsız tüccarlıktır.
Peki, "Kim dönerse dönsün ben dönmezem yolumdan" diyerek kararlılıkları ve inançları için ölüme gidenler kimseye örnek olmaz mı?
İdam sehpasında bir dakika sonra öleceğini bilerek, celladın merhametine sığınmayıp ayağının altındaki sandalyeyi kendisi devirenlerin cesaretinin kaynağı dürüstlükleri değil miydi? Ne yazık ki bu duruş, "Bu seçenek zor ve dünyevi değil" bahanesiyle reddediliyor. Kendinden başka insanın varlığına ve yaşam zorluklarına yabancı kalanlara yazıklar olsun!
"Komşusu açken tok yatan bizden değildir" diyen bir medeniyetin evlatları olarak sormak lazım: Siz bu anlamlı sözlerin neresindesiniz? Hangi yolun yolcususunuz?
Hakkı, hukuku bilerek çekmecelere, korku duvarlarının arkasına saklayanlar... Korkmayın, ahirette her şey adil olacak! Ama burada yaptıklarınızın sorgulanmasını ve değerlendirilmesini orada görerek öğrenmenin sıkıntısı ve pişmanlığı asla kabul edilmeyecektir.
Biz kelamımızı ettik, sözümüzü söyledik.
Görelim Mevlâm neyler, en iyisini, en hayırlısını o eyler…
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir