Dünya bugün, sadece sınırların değiştiği bir savaş döneminden geçmiyor; tarihin en büyük "planlı yıkım" denemelerinden birine tanıklık ediyor.
Savaş sadece cephede değil, kurşunun atıldığı yerden binlerce kilometre ötedeki mutfakta, tarlada ve cüzdanda hissediliyor. Ekonomiler allak bullak, insanlar çaresiz. Peki, bu kanlı satranç tahtasında asıl amaç ne?
"Yemek Hazırlarken Evi Yakmak"
Bugün nükleer silahların gölgeleri gökyüzünde süzülmeye başlarsa, "bana bir şey olmaz" diyenlerin yanıldığı nokta çok geçmeden anlaşılacaktır. Güç sahipleri, dünyayı kendi çıkarları doğrultusunda yeniden dizayn etmek isterken aslında kendi sonlarını da hazırlıyorlar. Tıpkı şu ironik sahnede olduğu gibi: Yemek hazırlamak istediler ama evi yaktılar. Amacı doymaktı ama şimdi açlıktan öleceği gerçeğiyle yüzleşiyorlar.
Nükleer bir serpinti başladığında, ne zenginlik kalacak ne de hükmedilecek bir toprak. Geriye sadece o meşhur Kürt ozanı Şivan Perwer’in ciğer yakan ağıdı kalacak: "Lo me çi kir, me çi kir... Me xulî li serê xwe kir" (Biz ne yaptık, biz ne yaptık... Kendi başımıza toprak serptik).
Piyonlar ve Fillerin Tepişmesi
Gelişmiş ülkeler, "filler tepişir çimenler ezilir" mantığıyla dünyayı parsellemeye çalışıyor. İngiltere’nin çekimser kalarak "mirasçı" olma hesabı, ABD’nin İsrail’i bir piyon gibi kullanarak Ortadoğu’nun zenginliklerine çökme hayali, artık eski bir senaryodur. Çin gibi devleri, İran gibi stratejik kaleleri küçümseyen bu "zihin özürlü" yaklaşım, dünyayı bir uçurumun kenarına sürükledi.
Can Havli:
Duvara Sıkışan Kedi;
Bu tehlikeli oyunun en can alıcı noktasını bir metaforla özetlemek gerekirse: Bir kediyi dört duvar arasına sıkıştırıp onu dövmeye veya yakalamaya çalışırsanız, o kedi can havliyle suratınıza atlar ve sizi yaralar. Bugün dünyayı yönettiğini sanan savaş tamtamcıları, rakiplerini nefessiz bırakmaya çalışırken o "can havliyle" gelecek saldırının tüm dünyayı bir batığa çevireceğini görmezden geliyorlar.
Sonuç:
Savaşsız Bir Kader Arzusu;
Amacımız bireysel bir kazanç değil; insanlığın onurunu korumaktır. Ölüm varsa, o kaderin belirlediği doğal döngü içinde olsun. Kendi ellerimizle yarattığımız silahlarda, yapay kıtlıklarda ve anlamsız kavgalarda değil. Gelişmiş ülkeler, eğer gerçekten "gelişmiş" iseler, geleceği okumalı ve karar verirken bin kez düşünmelidirler.
Dünya bu kadar hırsı ve sorumsuzluğu daha fazla kaldıramaz. Eğer bu zihniyet değişmezse, dünya kendi kendisini imha edecek.
