Delikanlı 16 yaşında iken babası ile tartışmış ve evi terk etmişti. Buna çok öfkelenen baba, evde onun adı bile anılmayacak diye yasak koymuştu. Anne her gece evi terk eden oğlunun yatağına oturup yastığını koklayarak uyuyordu.
“Oğlumu özledim, ne olur gidip arayalım, bulup getirelim” dese de, baba geri adım atmıyordu. Aradan iki yıl geçmişti. Oğlunun doğum günü o yıl Babalar günü ile aynı güne denk gelmişti. Annenin ağlamaklı halini görünce dayanamadı baba “Şu adrese git, oğlunu gör” dedi. Ve ekledi, “Adresi benim verdiğimi söyleme ama” Birkaç şey daha söyledi ama anne duymuyordu bile, aklında bir tek adres kalmıştı. Anne sevinçten uçuyordu.
Hemen hazırlandı yola koyuldu. Büyük bir şehrin karşı yakasındaydı babanın verdiği adres.
Gittiği adres bir tamirhaneydi.
Oğlunu tulum içinde gördü. Bir süre ıslak gözlerle dükkanın karşısından izledi ve oğluna doğru yaklaşmaya başladı. İki yıl boyunca kendisini arayıp sormayan ailesini unutan delikanlı aniden annesini karşısında görünce önce şaşırdı, sonra koşup sarıldı annesine.
Babası hariç herkesi soruyordu, “o nasıl, bu nasıl,” diyerek. Ve sonunda “O adam nasıl, hala aksi ve anlayışsız mı?” diye sordu annesine.
Anne cevapsız bıraktı bu soruyu. “Hadi oğlum gel eve gidelim” dedi. “Hayır anne, ben böyle iyiyim. O adamla tekrar aynı evde yaşayamam” dedi ve dükkana doğru yürümeye başladı.
Arkasından bir süre bakakalan anne hazırladığı pastayı oğluna vermek için seslendi.
Delikanlı pastayı alırken annesine “Anne ne olur ısrar etme, gelmeyeceğim. Bir gün bile merak edip arayıp sormayan bir adamla aynı evde yaşayamam ben” dedi. Anne boynu bükük halde oğlunun yanından ayrılmaya hazırlanırken
“Peki oğlum sen bilirsin. Anlaşılan çok kararlısın, gelmeyeceksin. Ama baban dedi ki; son bir aydır arkadaşlık ettiği çocuktan uzak dursun, o çocuk sana zarar verecektir.
Önceki arkadaşıyla barışsın”. Bu kez çocuk donakalmıştı. Annesi eve dönmüştü. Babaya sitem etti, “Madem biliyordun nerde olduğunu neden benden sakladın? O yüzden rahattın demek? ” Hep ters, aksi görünen baba yutkundu ve gözlerinden iki damla yaş akıverdi.
“O benim canımdır ya, canım” dedi.
“Ne zamandan beridir biliyordun? ” diye sordu anne.
“Gittiği günden beridir biliyorum. Bazen öğlen molalarında ne yiyip ne içiyor diye gider uzaktan izlerdim, Bazen akşamları geç gelirdim ya hani, sen beni kahveden sanırdın, işte o zamanlarda da ne yapıyor kimlerle takılıyor diye takip ederdim.”
Karı koca bir birlerine sarılıp ağlarken kapı çalmıştı. Elleriyle gözlerini silerek kapıyı açmaya gitti anne. Annesinin kendisine yaptığı pastadan daha büyük bir pasta ve hediye paketi ile içeri girdi delikanlı.
Koşarak babasına sarıldı. “Babalar günün kutlu olsun babaaaa” Delikanlı anlamıştı. Kendisine hiç bakmadığını düşündüğü babasının, aslında gözünü hiç üzerinden ayırmadığını….!!! Babalar kızar bağırır ama hep evlatların iyiliği içindir ; evlatlar çocukken bunu anlayamaz. Fakat bir gün onlar da Anne Baba olunca anlarlar Babanın kıymetini..!
&&
BEING A FATHER IS LIKE THIS!
When the young man was 16, he had argued with his father and left home. The father, furious, forbade even mentioning his son's name in the house. Every night, the mother would sit on her son's bed, smelling his pillow as she fell asleep. Even though she pleaded, "I miss my son, please let's go and find him and bring him back," the father wouldn't budge. Two years passed. That year, her son's birthday coincided with Father's Day. Seeing the mother's tearful state, the father couldn't bear it any longer and said, "Go to this address, see your son." He added, "But don't tell him I gave you the address." He said a few more things, but the mother didn't even hear; only the address remained in her mind. The mother was overjoyed. She immediately got ready and set off. The address the father had given was on the opposite side of a large city.
The address she went to was a repair shop.
She saw her son in overalls. For a while, she watched him from across the shop with teary eyes, and then began to approach him. The young man, who had forgotten his family who hadn't contacted him for two years, was first surprised to see his mother suddenly, then he ran and hugged her. He asked about everyone except his father, saying, "How is he, how is she?" And finally, he asked his mother, "How is that man, is he still grumpy and uncaring?" His mother left this question unanswered. "Come on, son, let's go home," she said. "No, Mom, I'm fine like this. I can't live in the same house with that man again," he said and started walking towards the shop. His mother, who watched him for a while, called out to give him the cake she had prepared. As the young man took the cake, he said to his mother, "Mom, please don't insist, I'm not coming. I can't live in the same house with a man who hasn't even bothered to call or ask about me for a single day." As the mother, with her head bowed, prepared to leave her son's side, she said,
“Okay, son, it’s up to you. It seems you’re very determined, you won’t come. But your father said that he should stay away from the boy he’s been friends with for the last month, that boy will hurt you.
He should reconcile with his previous friend.” This time, the boy froze. His mother had returned home. She reproached his father, “Since you knew where he was, why did you hide it from me? So that’s why you were so relaxed?” The father, who always seemed grumpy and contrary, swallowed hard, and two tears fell from his eyes. “He’s my life, my darling,” he said. “How long have you known?” asked the mother. “I’ve known since the day he left. Sometimes during lunch breaks, I would go and watch him from afar to see what he was eating and drinking. Sometimes when I came home late in the evenings, you thought I was at the coffee shop, and during those times I would follow him to see what he was doing and who he was hanging out with.”
As the husband and wife hugged each other and cried, the doorbell rang. Wiping her eyes with her hands, the mother went to open the door. The young man entered with a cake even bigger than the one his mother had made for him, and a gift package. He ran and hugged his father. "Happy Father's Day, Dad!" The young man understood. He realized that his father, whom he thought never looked at him, had actually never taken his eyes off him...!!! Fathers get angry and yell, but it's always for the good of their children; children don't understand this when they are young. But one day, when they too become parents, they will understand the value of a father!
&&
BAVBÛN WIHA YE!
Dema ku xort 16 salî bû, bi bavê xwe re nîqaş kir û ji malê derket. Bav, pir hêrs bû, qedexe kir ku navê kurê xwe li malê jî were gotin. Her şev, dayik li ser nivîna kurê xwe rûdinişt û dema ku di xew de diçû bêhna balîfa wî dikişand. Her çend wê lava dikir, "Ez bêriya kurê xwe dikim, ji kerema xwe em herin wî bibînin û bînin," bav neçû cihê xwe. Du sal derbas bûn. Wê salê, rojbûna kurê wê bi Roja Bavan re hevdem bû. Bav rewşa girî ya dayikê dît, êdî nekarî tehemûl bike û got, "Herin vê navnîşanê, kurê xwe bibînin." Wî zêde kir, "Lê jê re nebêjin ku min navnîşan daye we." Wî çend tiştên din got, lê dayikê jî nebihîst; tenê navnîşan di hişê wê de ma. Dayik pir kêfxweş bû. Ew tavilê amade bû û çû. Navnîşana ku bav dabû li aliyê din ê bajarekî mezin bû.
Navnîşana ku ew çû tamîrxane bû.
Wê kurê xwe bi cilên werzîşê dît. Demekê, wê ji aliyê din ê dikanê ve bi çavên hêstir li wî temaşe kir, û dû re dest bi nêzîkbûna wî kir. Xort, ku malbata xwe ji bîr kiribû ku du salan pê re têkilî nedanîbûn, pêşî matmayî ma ku ji nişkê ve diya xwe dît, dû re ew bezî û hembêz kir. Ji bilî bavê xwe li ser her kesî pirsî û got, "Ew çawa ye, ew çawa ye?" Û di dawiyê de, wî ji diya xwe pirsî, "Ew zilam çawa ye, ma ew hîn jî bêzar û bêxem e?" Diya wî ev pirs bêbersiv hişt. "Were kurê min, em herin malê," wê got. "Na dayê, ez bi vî rengî baş im. Ez nikarim dîsa di heman malê de bi wî zilamî re bijîm," wî got û dest bi meşê ber bi dikanê ve kir. Diya wî, ku demekê li wî temaşe kir, gazî kir ku kekê ku wê amade kiribû bide wî. Dema ku xort kek hilda, ji diya xwe re got: "Dayê, ji kerema xwe israr neke, ez nayêm. Ez nikarim di heman malê de bi zilamekî re bijîm ku rojekê jî telefon nekiriye an jî li ser min nepirsiye." Dema ku diya serê xwe xwar kiribû, amade bû ku ji kêleka kurê xwe derkeve, wê got:
"Baş e, kur, ew bi te ve girêdayî ye. Wisa dixuye ku tu pir bi biryar î, tu nayê. Lê bavê te got ku divê ew ji kurê ku ew meha dawî pê re hevaltî kiriye dûr bisekine, ew kur dê te biêşîne.
Divê ew bi hevalê xwe yê berê re li hev bike." Vê carê, kur cemidî. Diya wî vegeriyabû malê. Wê ji bavê wî re got: "Madem tu dizanî ew li ku ye, çima te ew ji min veşart? Ji ber vê yekê tu ewqas rehet bûyî?" Bav, ku her gav xemgîn û dijber xuya dikir, bi zehmetî daqurtand, û du hêsir ji çavên wî ketin. "Ew jiyana min e, delala min," wî got. "Tu çiqas dizanî?" diya pirsî. "Ez ji roja ku ew çû ve dizanim. Carinan di navberên nîvro de, ez ji dûr ve diçûm û li wî temaşe dikir da ku bibînim ka ew çi dixwe û vedixwe. Carinan gava ez êvarê dereng dihatim malê, meriv difikirî ku ez li qehwexaneyê me, û di wan deman de ez li pey wî diçûm da ku bibînim ka ew çi dike û bi kê re derdikeve."
Dema ku mêr û jin hevdu hembêz dikirin û digirîn, zengila derî lê da. Dayik çavên xwe bi destên xwe paqij kir û çû derî veke. Xort bi kekekê ji ya ku diya wî ji bo wî çêkiribû mezintir û pakêtek diyariyê ket hundir. Ew bazda û bavê xwe hembêz kir. "Roja Bavan pîroz be, Bav!" Xort fêm kir. Wî fêm kir ku bavê wî, ku wî difikirî qet li wî nenêrî, bi rastî qet çavên xwe ji wî nebiribû...!!! Bav hêrs dibin û diqîrin, lê ev her gav ji bo başiya zarokên wan e; zarok dema ku ew piçûk in vê yekê fam nakin. Lê rojekê, gava ew jî bibin dêûbav, ew ê nirxa bavekî fam bikin!
