KAMU MALI, ÇİFTE STANDART VE DİLSİZ ŞEYTANLAR

Kamu kaynağını yetimin, yoksulun hakkı değil de kendi mülkü gibi gören anlayış, bu ülkenin geleceğini ipotek altına almaya devam ediyor. Ankara’da 23,5 yıllık saltanatın ardından geriye bırakılan yüz milyonlarca dolarlık atıl projeler, Ankapark enkazı ve savcılık raflarında bekletilen usulsüzlük dosyaları dururken; "metal yorgunluğu" ambalajıyla hukuki denetimden kaçırılanlar dün de korundu, bugün de korunuyor. Milyarlarca liralık kamu zararını izlemeyi tercih edip dilsiz taklidi yapanlar; bugün sıra muhalefet belediyelerinin konser harcamalarına gelince birden ahlak ve tasarruf havarisi kesiliyor. Denetimin adalet için değil, siyasi hesaplaşma için kullanıldığı bir düzende ne tüyü bitmemiş yetimin hakkı korunabilir ne de kamu vicdanı rahatlayabilir. Ancak unutulmasın ki, dün yenen haram hurmaların hesabı vakti geldiğinde mutlaka sorulur. Ben bu çifte standarta, bu vurgun düzenine ve bu dilsizliğe eyvallah edemem.

MALA GELKÎ, STANDARTÊ DUBARÎ Û ŞEYTANÊN BÊZIMAN

Zihniyeta ku çavkaniyên gel ne wekî mafê sêwî û hejaran, lê wekî mülkê xwe dibîne, ipoteka xwe dixe ser paşeroja vê welatî. Li Enqereyê piştî desthilatdariya 23,5 salan, projeyên bêkêr ên bi sed milyon dolaran, enkazê Ankaparkê û dosyayên usulsüztiyê yên li ser refên dozgeriyê disaknin; yên ku bi ambalaja "westandina metalî" ji kontrola hiqûqî hatin revandin duh jî hatin parastin, îro jî tên parastin. Yên ku li hember zirarên giran ên li mala gel temaşe kirin û xwe kirin lal û kêm; îro dema ku sıra tê ser mesrefên konseran ên şaredariyên müxalefetê, di cî de dibin parêzvanên moral û tesarrufê. Di sîstemekê de ku kontrol ne ji bo edaletê, lê ji bo hesabên siyasî tê bikaranîn, ne mafê sêwiyan tê parastin ne jî wijdana civakî rehet dibe. Lê belê divê neyê jibîrkirin ku hesabê tiştên neheq ên ku duh hatine xwarin wê rojekê hebe. Ez ji vê standarta dubarî re, ji vî sîstemê talanê re û ji vê lalبوونê re nibêjim eyvallah.

LE BIEN PUBLIC, LE DOUBLE STANDARD ET LES DIABLES MUETS

La mentalité qui considère les ressources publiques non comme le droit des orphelins et des pauvres, mais comme sa propre propriété, continue d'hypothéquer l'avenir de ce pays. Alors qu'à Ankara, après 23 ans et demi de règne, subsistent des projets abandonnés de centaines de millions de dollars, les ruines d'Ankapark et des dossiers d'irrégularités laissés en souffrance chez le procureur ; ceux qui ont été soustraits au contrôle juridique sous le prétexte de "fatigue métallique" ont été protégés hier et le sont encore aujourd'hui. Ceux qui ont choisi d'observer en silence des milliards de dommages publics en jouant les muets se posent soudain en apôtres de la morale et de l'austérité lorsqu'il s'agit des dépenses de concert des municipalités d'opposition. Dans un système où le contrôle est utilisé non pas pour la justice mais pour des règlements de comptes politiques, ni le droit des opprimés ne peut être protégé, ni la conscience publique ne peut être apaisée. Cependant, n'oublions pas que les actes illicites du passé finissent toujours par refaire surface. Je ne peux me soumettre à ce double standard, à ce système de pillage et à ce silence complice.

PUBLIC ASSETS, DOUBLE STANDARDS AND THE MUTE DEVILS

The mindset that views public resources not as the right of orphans and the poor, but as its own personal property, continues to mortgage the future of this country. In Ankara, after a 23.5-year reign, hundreds of millions of dollars in idle projects, the ruins of Ankapark, and files of irregularities left sitting on prosecutors' shelves remain untouched; those shielded from legal scrutiny under the guise of "metal fatigue" were protected yesterday and continue to be protected today. Those who chose to watch billions in public waste while playing mute suddenly become apostles of morality and austerity when it comes to the concert expenses of opposition municipalities. In a system where oversight is used not for justice but for political retribution, neither the rights of the vulnerable can be protected nor can the public conscience rest easy. Yet let it not be forgotten that past corruptions always have a way of catching up. I cannot bow down to these double standards, this system of plunder, and this silence.