UMUTSUZ GELECEK

Bir ülkede devletin gücü, kaç tane gökdelen yaptırdığıyla, kaç tane köprü açtığıyla veya kaç tane hastane inşa ettirdiğiyle ölçülmez.

Asıl mesele, bu yatırımların hangi maliyetle yapıldığı, kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığı ve ortaya çıkan faturanın kimin cebinden çıktığıdır.

Bugün Türkiye’de sorgulanması gereken en önemli meselelerden biri, devletin kendi imkânlarıyla yapabileceği yatırımları neden uzun yıllar boyunca özel sektöre yüksek maliyetlerle yaptırdığıdır.

Ekonomi Kulisinin yayımladığı verilere göre kamu kurumları, 2026 yılının ilk dokuz ayında hizmet binası kiralamak için 4 milyar 102 milyon lira ödeme yaptı. Bir zamanlar kendi binalarında hizmet veren devletin, bugün lüks gökdelenlerin kiracısı hâline gelmesi düşündürücüdür.

Peki neden?

Devletin ihtiyaç duyduğu idari binalar, uygun arsa ve planlamayla doğrudan kamu yatırımı olarak inşa edilemez mi?

Müteahhide binayı yaptırıp teslim almak, yıllarca kira ödemekten daha ekonomik olmaz mı? Elbette bunun için doğru maliyet hesabı, şeffaf ihale ve etkin kamu denetimi gerekir.

Aynı soru şehir hastaneleri, otoyollar, köprüler ve havaalanları için de geçerlidir.

Müteahhit binayı, yolu veya tesisi yapıp devlete teslim edebilir. Devlet de finansmanını uygun koşullarla sağlayarak bu yatırımları kendi mülkiyetine alabilir. Bunun yerine uzun yıllara yayılan kira, hizmet bedeli ve geçiş garantileriyle kamu bütçesinin geleceği neden yükümlülük altına sokulmaktadır?

Bir diğer önemli mesele ise finans piyasalarında parasını devlete ve denetim mekanizmalarına güvenerek değerlendiren vatandaşın yaşadığı FON mağduriyettir.

Fon piyasalarında yaşanan gelişmeler, yatırımcının güvenini ciddi biçimde sarsmıştır. İlgili kurumlarda yöneticiler hakkında soruşturmaların gündeme gelmesi, denetim mekanizmalarının ne kadar etkin çalıştığı sorusunu beraberinde getirmiştir.

Vatandaş parasını borsaya, yatırım kuruluşlarına ve Sermaye Piyasası Kurulunun gözetimindeki piyasalara güvenerek yatırıyor. SPK’nın, ilgili kurumların ve denetim mekanizmalarının görevi de bu güveni korumaktır.

Maliye Bakanının kamuoyuna yansıyan açıklamasında söz konusu gelişmelerden on ay öncesinden haberdar olunduğunun ifade edilmesi ise daha önemli bir soruyu gündeme getirmektedir.

Devletin güvenlik ve istihbarat birimleri FON ve borsada dönen döngüden nasıl haberdar olamamışlardır.

Madem sorun önceden biliniyordu, neden zamanında etkili müdahale edilmedi? Neden yatırımcıların zarar görmesi önlenemedi?

Devlet, vatandaşından vergisini zamanında tahsil ederken, vatandaşın birikimlerini korumakla görevli kurumlar neden aynı hassasiyeti gösterememişlerdir.

Gelelim umutsuz vaka olan Muhalefete!

İktidarın yanlışlarını denetlemek, kamu kaynaklarının hesabını sormak ve vatandaşın hakkını savunmak muhalefetin en temel görevidir.

Ancak bugün muhalefetin üst yönetiminden milletvekillerine, belediye başkanlarından siyasi temsilcilerine kadar geniş bir kesimin neden yeterince etkili bir ses çıkaramadığı da sorgulanmalıdır.

Muhalefet neden vatandaşın ekonomik mağduriyetine güçlü bir çözüm üretemiyor? Neden kamu kaynaklarının kullanımında hesap soran, alternatif projeler ortaya koyan ve topluma güven veren bir siyaset anlayışı sergileyemiyor?

Siyaset ve bürokraside etkili bazı insanların, kişisel çıkarlarını, ekonomik ilişkilerini, özel hayat tartışmalarını ve siyasi hesaplarını kamu yararının önüne geçirdiklerine dair toplumsal kanaat giderek güçleniyorsa burada ciddi bir güven sorunu var demektir.

Hiç kimse hakkında kanıtsız hüküm verilemez, ancaksiyasetçilerde bürokrasi de şeffaflık ve hesap verebilirlikten kaçamamalıdır.

Bugün Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla bina, daha fazla açılış töreni veya daha fazla siyasi polemik değildir.

İhtiyaç; kamu parasını koruyan, yatırımcının hakkını gözeten, yanlış yapanın makamına bakmadan hesap soran bir yönetim anlayışıdır.

Bu ülkenin kaynakları gerçekten milletin refahı için mi kullanılıyor, yoksa milletin geleceği birilerinin bugünkü kazancına mı dönüştürülüyor?

Zaman zaman basına düşen anketlerden de anlaşılıyor ki, sorulara çözüm noktasında maalesef mevcut muhalefetinde çare olmadığı veya olamadığı sonucuna varmak mümkündür.

İşte en kötü sonuç, insanların umutlarının kaybolmasıdır.