Marmara Denizi’nin serin sularında batan bir gemi, dar boğazlarda uydulara rağmen canını dişine takan kılavuz kaptanlar ve Kuzey Kıbrıs’ta yaşanan bir facianın ardından gelen siyasi hesap verebilirlik refleksi…
İlk bakışta birbirinden bağımsız görünen bu toplumsal sarsıntılar, aslında tek bir ortak paydada birleşmektedir: Sorumluluk, ahlak ve gücün doğası.
Gelişmiş demokrasilerde sistem hatalarının bedeli anında istifalarla ödenirken, bizde kamusal zararların ve milyarlık usulsüzlüklerin üzerine kalın birer sessizlik perdesi çekilmesi, toplumun adalet duygusunda derin yaralar açmaktadır.
Ancak bu resmin en trajik yanı, kamunun hakkını savunması ve bu düzeni denetlemesi gereken medyanın içine düştüğü varoluşsal krizdir. Tam da bu noktada, güç ve medya ilişkisini anlamlandırmak için sokak lambaları ile pervanelerin (kelebeklerin) o amansız döngüsünü hatırlamak gerekir.
Akşamları sokak lambalarının yaydığı o sıcak aydınlık, etraftaki tüm kelebekleri kendine çeker. Işığın cazibesine kapılan pervaneler, süratle o sıcak lambaya doğru koşarlar; fakat çarptıkları anda yanarak hızla aşağıya, yere düşerler.
Yerde bir süre sersemlemiş halde bekledikten sonra, başlarına geleni hiç görmemiş, o acıyı hiç yaşamamış gibi yeniden aynı aydınlığa, aynı sıcaklığa doğru kanat çırparlar. Bu trajik döngü, sabaha kadar durmaksızın devam eder.
Bugün Türkiye’de konvansiyonel medyanın çöküşüyle boşalan kadrolara "balıklama" atlayan, köklü siyasi geleneklerden gelse bile rüzgarın yönüne göre dillerini hızla yumuşatan gazetecilerin durumu tam olarak bu pervane döngüsüdür.
Güç odaklarının ve paranın yarattığı o parıltılı ışığa kapılanlar, geçmişte aynı ışığa çarpıp yere çakılan meslektaşlarının akıbetini bile bile, gözaltı riskiyle ya da itibar kaybıyla karşılaşacaklarını öngördükleri halde aynı yörüngede dönmeye devam ediyorlar.
Dün en sert muhalefeti yapanların, bugün iktidarın perde arkasındaki "yeni anayasa" ve "sistem revizyonu" hazırlıklarına bakıp "Bakın adamlar arı gibi çalışıyor, siz ne yapıyorsunuz?" diyerek kendi mahallesine kırbaç vurması, ilkeli bir gazetecilik duruşundan ziyade, ışığın sıcaklığına yaklaşma arzusunun bir tezahürüdür.
Sonuç olarak; denizdeki kazanın faturasını kılavuz kaptana kesen idari zihniyet ile güç dengeleri değiştikçe pozisyon alan medya figürlerinin refleksleri aynı fıtrattan beslenir.
Oysa kalıcı olan, paranın ve gücün geçici parıltısı değil; adalet, liyakat ve fikri namustur.
Işığa çarpa çarpa düşenlerin sabaha karşı perişanlığı karşısında, hakikat her zaman gün ağarırken taze bir nefes gibi yerini koruyacaktır.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir