Türkiye’nin ekonomik tablosu ortada… Enflasyon tavan, mutfakta yangın var, gençler işsiz, emekliler ay sonunu getiremiyor.
Sokaktaki vatandaşa mikrofon uzatıldığında “geçinemiyoruz” cümlesi artık bir ağız refleksi haline gelmiş durumda.
Ama garip bir şey oluyor. Tam da bu ekonomik yangının ortasında, milyonlarca lira harcanan dev konserler sahneye konuluyor. Hem de kimi zaman devletin, kimi zaman belediyelerin kasasından çıkan paralarla… Halkın cebinden de…
Nerde ise tüm belediyeler kültür festivalleri adı altında bu organizasyonları yapıyorlar. Aynı şekilde Kültür Bakanlığı da yapıyor…
Festivallere harcanan paralar ile o şehirdeki zor durumda olan insanlara yardım etmek doğru olmaz mı? Veya o şehrin ekonomik alt yapısına ekonomik dinamiklerine harcamak…
Son örnek: Jennifer Lopez, Yenikapı’da 45 bin kişiye konser verdi. En ucuz bilet 13 bin TL, en pahalısı ise 145 bin TL. Hesap basit. 3 saatlik bir şovdan yaklaşık 2,5 milyar TL gelir… Ve bu paranın önemli bir kısmı ülke dışına çıkıyor.
Bir yanda “Millet aç” diye tweet atan, markette indirim kovalamaktan yorulmuş insanlar… Diğer yanda, ekonomik krizi görmezden gelen ışıltılı sahneler, şampanya patlatan VIP masalar… İşin ironik yanı, aynı kişiler hem “geçinemiyoruz” hem de bu konserlerin ön sırasına koşuyorlar.
Burada mesele Jennifer Lopez değil. Mesele, kriz döneminde önceliğin ne olduğu. Kültür-sanat elbette önemli, müzik insanın ruhunu besler, topluma nefes aldırır. Ama bu “nefes”, aç karnına alınmıyor. Önce mutfaktaki yangını söndürmek gerek.
Ekonomik sıkıntı içindeki bir ülkede, kamu kaynaklarıyla milyonluk şovlar yapmak, sadece bir gösteriş vitrinidir. Halkın temel ihtiyaçları karşılanmadan, lüks konserlere alkış tutmak, aslında toplumsal çürümenin de bir fotoğrafıdır.
Jennifer Lopez ve diğer sanatçıların konserleri belki bazılarına unutulmaz bir gece yaşamıyor. Ama sabah uyandığımızda, marketteki fiyatlar hâlâ cep yakıyor, kiralar hâlâ uçuk, işsizlik hâlâ kapıda. O zaman soruyorum. Bu şarkılar kimin için çalıyor?
BİZ NE ZAMAN AKILLANACAĞIZ?