Ankara–Washington hattındaki son temasların gerçek konusu Suriye oldu. Türkiye görüşmede askeri, ABD ise diplomatik ağırlıkla yer aldı. Bu fark, dosyanın niteliğini açıkça gösteriyor: Şiddetin değil, çözümün konuşulduğu yeni bir döneme giriliyor.
ABD’nin yeni yaklaşımı, SDG/YPG’yi bağımsızlaştırmak yerine Şam’ın siyasi yapısına entegre etmek üzerine kurulu. Bu plan, bölgesel çatışmayı geriye itiyor ancak Ankara’yı zor bir denkleme sokuyor. Türkiye, SDG’yi ulusal güvenlik tehdidi olarak görüyor; buna karşın “Suriye isterse destek veririz” açıklaması Şam ile kapının aralandığına işaret ediyor.
Bugün sahada ateş azalsa da barış kurulmuş değil. Barış; üstünlük değil, tanınma ve müzakere isteyen bir süreçtir. Gerçek bir barış istendiğinde Suriye’nin sorunu barışla taçlanmak zorundadır; aksi hâlde çatışma yalnızca biçim değiştirir.