Bir işçiye sordular:
“Gelirinle geçinebiliyor musun?”
Başını kaldırdı, sakin bir edayla cevap verdi:
“Allah’a çok şükür… Az çok idare ediyoruz. Allah rızkı gönderiyor.”
“Ne yani,” dediler, “biz yabancı mıyız ki gerçeği söylemiyorsun? Azla kanaat edip geçiniyorum deme bize.”
İşçi yine aynı sükûnetle konuştu:
“Azla yetiniyorum. Ara sıra iş çıkarsa çalışıyorum. Allah büyük… Elimi boş bırakmıyor.”
“Hayır, doğrusunu söyle!”
“Ne zaman dara düşsem bir kapı açılıyor. Bir şekilde halloluyor. Allah yetişiyor.”
“Bizi mi oyalıyorsun? Açık konuş!”
İşçi bu kez şöyle dedi:
“Şöyle düşünün… Çarşıda bir tüccar var. Her ay bana biraz maddî yardım ediyor.”
Karşısındakiler hemen atıldı:
“Hah, şimdi oldu! Demek ki doğruyu söylemiyormuşsun, kurnaz seni!”
İşçi bu sözlere içerledi ve sesini yükseltti:
“Bre insafsızlar! Üç kere ‘Allah yardım ediyor’ dedim, inanmadınız.
Bir kere ‘bir tüccar yardım ediyor’ dedim, hemen inandınız.
Demek ki Allah’a, o tüccar kadar bile itibar etmiyorsunuz!”
MA DAR DONYÂYÎ NÎSTÎM KE BE TÂCER ÎMÂN DÂRÎM AMA BE ÂNÇE KHODÂ DÂDEH QÂNE‘ NÎSTÎM
Az kârgârî porsîdand:
«Âyâ mitavânî bâ darâmadat emrâr-e ma‘âsh konî?»
Goft: «Khodâ râ shokr. Kam o bish az pas-e mokhârej bar miâyim. Khodâ ruzî midahad. Magar mâ gharîbîm ke asrârat râ be mâ nemigûyî?! Man be kam qâne‘am; agar gâhî kârî pish âyad, anjâm midaham. Khodâ bozorg ast; dastam râ khâlî nemigozârad.»
— Nah, râstesh râ begû.
— Har vaght moshkelî dâram, hall mishavad. Khodâ miresad.
— Bikheyâl! Magar mâ gharîbîm ke râst nemigûyî?
— Intor fekr kon: yek tâcer dar bâzâr hast ke har mâh meghdârî komak-e mâlî be man midahad.
— Âhâ! Hâlâ manteghî shod! Goftam ke râst nemigûyî, hîlehgar!
— Bî-rahmân! Seh bâr goftam: «Khodâ komak mikonad» va bavar nakardî.
Yek bâr goftam ke yek tâcer komak mikonad va forî harfam râ bavar kardî.
Pas to hattâ be andâze-ye ân tâcer be Khodâ ehtirâm nemigozârî?!
Çeviri ve düzenleme: Ramazan Pilatinn