Bazen dönüp bakarım, o çok uzak yıllara,
İnsanlığın bozulmadığı, sevginin esas olduğu zamana.
Düzen sağlamdı o gün, saygı ise baş tacı,
Gönüllerde dert yoktu, liyakat dindirdi her acıyı.
Eskiler ne güzel demiş; ne makam bırak ne de mal,
Eğer evladın özünde varsa o asil cemal;
İyi terbiye almışsa, hakkını verirse eğitimin,
Olmayan mülkü bile kazanır, gücüyle o bitmeyen azmin.
Ama heyhat! Eğer özü bozuk, ruhu ise sığsa,
Bıraktığın o servet, ona sadece bir kuyu kazsa;
Gün gelir biter her şey, erir gider o koca dağ,
Karakter yoksa eğer, viran olur her bir bağ.
Biz o yollarda yürüdük, dikenler batsa da yalın ayak,
Sıkıntı etmedik çileyi, onurdu bize en sağlam dayanak.
Şimdi "yok sayılmak" var ya; işte o kahreder yaşlıyı,
Çünkü biz açtık bu yolu, biz taşıdık o ağır aslıyı..
Çeviri ve düzenleme: Ramazan Pilatin
İLAHİ ADALET
İçine ettiler her güzel düşün, her yarının,
Huzur bulmaz yıkanlar yuvasını bu halkın.
Hayalleri bitiren, umutları söndüren,
Kendi kazdığı kuyuya düşer elbet, çok yakın.
Dicle’nin kıyısında bir kuzu kurtulsa kurttan,
Ya da boynuzlu koç zulmetse, koparsa etten;
Hz. Ömer’in titrediği o büyük hesap var ya;
Kaçış yok o adaletten, o ilahi adaletten!
Siz geleceğe değil, zulme yatırım yaptınız,
Kibirden kule kurup, hakikatten saptınız.
Unutmayın; mazlumun ahı yerde kalmaz asla,
İlahi terazi tartınca, ifşa olur ne yaptıysanız.
Çeviri ve düzenleme: Ramazan Pilatin
MÎRATA JÎYANEKE PÊXASÎ
Carinan ez vedigerim salên berê, yên mîna zêr,
Dema ku însanîyet sax bû, hurmet hebû bi her mêr.
Rêzik qewîn bû wê demê, qedr û qîmet serê tac,
Lêqatî derman bû, dila re tune bû tu îlac.
Mezinan çi gotine: "Neyê mîrat ne mal ne mîr",
Ger terbiyeya wî hebe, ew ê bi xwe bibe wezîr.
Ger terbiyeya qenc girtibe, heqê xwendinê dabe,
Wê malê nebûyî jî qezenc bike, bi wê vîna xwe ya weke çê.
Lê heyf û xebînet! Ger koka wî xerab û ruhê wî tî be,
Ew malê ku te hiştiye, wê ji bo wî bibe bîreke kûr.
Rojek tê her tişt diqede, ew çiyayên mezin dihelin,
Ger karakter tune be, wê hemû bax û baxçe weran bin.
Me di wan rêyan de meşî, di nav striyan de bi pêxasî,
Me derd nekir ew çile, rûmet ji bo me bû pişt û asî.
Lê îro "tuna hesibandin" heye ya; dilê kal û pîran dişewitîne,
Çimkî me ew rê vekir, me ew barê giran li ser milê xwe hilda.
EDALETA ÎLAHÎ
Xerab kirin her ramanekî xweş, her paşerojê,
Ew kesên ku malê vî gelî xerab dikin, tu carî hênik nabin.
Ewên ku xeyalan diqedînin, hêviyan dikujin,
Wê bikevin bîra ku bi xwe kolane, ew ê dakevin.
Li qeraxê Çemê Dîcleyê, ger gur pez bixwe,
An jî beranê bi qiloç, zilmê li pezê bê qiloç bike;
Ew hesabê mezin ê ku Hz. Omer jê dilerizî heye ya;
Tu xelasî ji wê edaletê tune, ji wê edaleta îlahî!
We veberhênan ne li paşerojê, li zilmê kir,
We ji kîbrê birc ava kirin, we ji heqîqetê rûyê xwe zivirand.
Ji bîr nekin; ahê mazlûman li erdê namîne tu carî,
Gava mîzana îlahî bikişîne, wê eşkere bibe her çi we kiriye.