HANİ KURŞUN SIKSAN GEÇMEZ GECEDEN
Yiğit harmanları, yığınaklar,
Kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
Dize getirilmiş haydutlar,
Hayınlar, amana gelmiş,
Yetim hakkı sorulmuş,
Hesap görülmüş.
Demdir bu...
Demdir,
Derya dibinde yangınlar,
Kan kesmiş ovalar üstünde Mayıs...
Uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
Çelik kadavrası koruganların.
Ölünmüş, canım, ölünmüş
Murad alınmış...
Gelgelelim,
Beter, bize kısmetmiş.
Ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
Susmak ve beklemek, müthiş
Genciz, namlu gibi,
Ve çatal yürek,
Barışa, bayrama hasret
Uykulara, derin, kaygısız, rahat,
Otuziki dişimizle gülmeğe,
Doyasıya sevişmeğe, yemeğe...
Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
Ve asıl biz biliriz kederi.
İçim, bir suskunsa tekin mi ola?
O Malta bıçağı, kınsız, uyanık,
Ve genç bir mısradır
Filinta endam...
Neden, neden alnındaki yıkkınlık,
Bakışlarındaki öldüren buğu?
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
Nasıl da almış aklımı,
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
Kınanmak, yiğit başına.
Bu, ne ayıp, ne de yasak,
Öylece bir gerçek, kendi halinde,
Belki, yaşamama sebep...
Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...
EVEN A BULLET WOULDN'T PASS THROUGH THE NIGHT
Brave men's threshing floors, stockpiles,
Established in the rugged mountains of the homelands.
Bandits brought to their knees,
Traitors surrendered,
The rights of orphans have been demanded,
Accounts settled.
This is the moment...
This is the moment,
Fires at the bottom of the sea,
May over blood-stained plains...
Flown away, as light as a feather,
The steel carcass of the bunkers.
Death has come, my dear, death has come,
Desire has been fulfilled...
However,
Worse, it was our fate.
Death doesn't weigh so heavily on a man,
To be silent and wait, is tremendous,
We are young, like a gun barrel,
And with a brave, unyielding heart,
Longing for peace, for celebration,
For deep, carefree, comfortable sleep,
To laugh with all thirty-two teeth,
To make love and eat to our heart's content...
How many times have I been tearful at night,
Actually, longing is beautiful between us,
And we are the ones who truly know sorrow.
If my heart is silent, can it be safe?
That Maltese knife, unsheathed, awake,
And a young verse,
A dashing figure...
Why, why the desolation on your forehead,
The killing mist in your gaze?
How many times I become tearful at night...
How it has taken my mind,
It has sprouted and blossomed within me,
Friend and foe speak according to their own words,
To be condemned is the fate of a brave man.
This is neither shameful nor forbidden,
Just a reality, in its own way,
Perhaps, the reason I live...
Yes, I'm getting tearful, this is the moment.
Like, you could shoot a bullet and it wouldn't pass through the night,
I can't explain how desolate, how dark...
And my poisonous cigarette.
There's another hell on my pillow,
Come now...
HETA GULEK JI ŞEVÊ DERBAS NEBÛ
Qadên genim ên mêrên wêrek, embar,
Li çiyayên asê yên welatan hatine avakirin.
Çete anîn ser çokan,
Xayîn teslîm bûn,
Mafên sêwiyan hatine xwestin,
Hesab hatine çareserkirin.
Ev dem e...
Ev dem e,
Agir li binê deryayê,
Gulan li ser deştên bi xwîn...
Firîn, sivik wek perr,
Koka pola ya bunkeran.
Mirin hat, ezîzê min, mirin hat,
Xwestek pêk hat...
Lêbelê,
Xerabtir, ew çarenûsa me bû.
Mirin ewqas giran li ser mirovekî nîne,
Bêdeng man û li bendê man, pir mezin e,
Em ciwan in, mîna lûleya çekê,
Û bi dilê wêrek û xurt,
Hasret ji bo aştiyê, ji bo pîrozbahiyê,
Ji bo xewa kûr, bêxem û rehet,
Bi hemû sî û du diranan bikenin,
Ji bo hezkirinê bikin û bixwin...
Çend caran ez di şevê de girîyam,
Bi rastî, hesret di navbera me de xweşik e,
Û em ew in ku bi rastî xemgîniyê dizanin.
Ger dilê min bêdeng be, ma ew dikare ewle be?
Ew kêrê Malteyî, bê qalik, şiyar,
Û helbestek ciwan,
Şiklêkî xweşik...
Çima, çima wêranî li ser eniya te,
Mijê kuştinê di çavên te de?
Çend caran ez di şevê de girîyam...
Çawa hişê min girtiye,
Ew di hundurê min de şîn bûye û şîn bûye,
Dost û dijmin li gorî gotinên xwe diaxivin,
Mehkûmkirin çarenûsa mirovekî wêrek e.
Ev ne şerm e û ne jî qedexe ye,
Tenê rastiyek e, bi awayê xwe,
Dibe ku, sedema ku ez dijîm...
Erê, ez digirîm, ev kêlî ye.
Mîna, hûn dikarin guleyekê biteqînin û ew ê di şevê re derbas nebe,
Ez nikarim rave bikim ka çiqas bêkes, çiqas tarî...
Û cixareya min a jehrîn.
Dojehek din li ser balîfa min heye,
Niha were...
EDEBÎ VE TOPLUMSAL METİN ANALİZİ (ŞERH)
Toplumsal Adalet ve Direniş: Ahmed Arif, şiire coğrafyanın çetin dağlarındaki hesaplaşmayla girer. Yetim hakkının sorulduğu, haydutların dize getirildiği yer toplumsal adaletin tecelli ettiği andır.
Gece, Yalnızlık ve Hasret: Şairin "Hani kurşun sıksan geçmez geceden" dediği o katran karası karanlık; memleket hasretinin, içeride kalmanın ve bekleyişin insan ruhundaki ağır yüküdür. Ölümden daha ağır olan tek şey "susmak ve beklemektir."
Yaşama Sevinci ve Çatal Yürek: Tüm mahkumiyete ve karanlığa rağmen; "32 dişimizle gülmeğe, derin uykulara, barışa ve bayrama" duyulan inanç söpmez. Ahmed Arif’in kederi teslimiyetçi değil, aksine yaşama sebebidir.
Üç Dilli Edebî Anıt: Memleket şiirinin bu eğilmez anıtı, Ramazan Pilatinn'in üç dilli çeviri imzasıyla dünün kederini ve umudunu evrensel bir sese dönüştürmektedir.